Over Drempels

Zelfs in een project over amateur-kunsten blijf je steken bij de waarde die ik, of jij of hij, geef aan die schone vormgeving. Schoon, in die zin dat schoon staat voor een meerwaarde die niet algemeen maar individueel bepaald is. Wanneer het om algemene waarden gaat, zitten we in de rij van bevestigde artistieke projecten die gaandeweg de kunstgeschiedenis uitmaken of zullen uitmaken. In de pers staan heel vaak sprokkels die samen een aantal trappen in de definitie van ‘wat is kunst’ uitmaken.

"Elk kunstwerk heeft een verhaal," zegt galerist Guy Pieters in De Morgen van 18/02/2005. "De tijd wijst uit of het achterhaald wordt of niet. Je kunt dus zelden onmiddellijk de historische waarde ervan aanvoelen."

"De gids maakt de kunst, al zegt hij dat je je moet laten gaan." (bezoeker in PMMK 23.03.2005). Maar wat is dan een museum? Is het een vorm of een budget? Is een museum een collectie of een visie? Is die visie een natte droom of een studie? Is die studie dan intuïtief of doorleefd? Is doorleefd dan … saai en voorspelbaar? Is een museum dus niet ‘the place to be?’ en moeten we toch naar het laboratorium van de hedendaagse kunst, met of zonder verf? Kiezen we voor Venetië of Kassel?

"Kunstklimaat bestaat alleen in een gemeenschap waar alle kunstuitingen en disciplines kunnen ontstaan, overleven en bloeien."  (www.artsjournal.com)

"Is dit een academische tijd?" vraagt Rik Pinxten zich af. Ja, en dus besluit hij dat academische open te breken door er kunst en kunstenaars aan toe te voegen. (waarna ik hem meteen een mailtje stuurde met suggesties)

Een niet nader bepaalde reeks kunstenaars staan (tegen € 1600 en nog eens € 0.50 per verkocht stuk?) een werk af aan ALDI, die ze ingelijst en gesigneerd verkoopt aan nog geen € 15 per stuk. Nova heeft er een reportage over gemaakt en De Morgen (NB 01.04.2005) stelt dat ze in ieder geval voldoen aan twee voorwaarden: de offset techniek wordt aanvaard als artistieke techniek plus de kunstenaar heeft ze gesigneerd. De VRT rapporteert (VRT-Nieuws -zoekopdracht Aldi-kunst) dan weer dat de signatuur niet op de juiste plaats staat, en dus…

Ik zoek verder. Het Laatste Nieuws van 16.03.2005 (Paul Bruineel) rapporteert dat Luc De Jonghe uit Middelkerke ‘roterende schilderijen tegen stress’ heeft gemaakt. Het concept is zowel eenvoudig als lucratief. Grote doeken kunnen moeilijk geplaatst (lees verkocht) worden en dus draait de kunstenaar ze op zuilen van 2 meter hoog. Deze 80 kg wegende portretten van naakte modellen (met een zwaar publicitair en mode-ontwerp gehalte) draaien traag en hebben daardoor een antistress invloed. "Vergelijk het met een aquarium in een dokterspraktijk."

Een zeer aantrekkelijk project. Allemaal aantrekkelijke projecten. De ene onder de vlag van hoge kunst en de andere mooi bij lage kunst. Niet mijn woorden, maar van de Aldi. Ik houd het bij drempels. Geen lage, wel zachte. En wanneer je dan eindelijk een goed gevoel krijgt, want er is een onderscheid aanvaard, dan bloklettert Suzan Mansfield in The Scotsman van 3 mei 2005: "Deliberate Amateurism" dat "seemed to have more to say about artistic values" terwijl het resultaat uiteindelijk "simply looks cheap and trashy."

Waar past WAK dan? Dat is een ander verhaal en een andere tekst in NOT.