Batsheva Dance Company met
Naharin’s Virus 

De Batsheva Dance Company (Israël) bracht "Naharin’s Virus" naar Brugge voor Corpus05. Een dubbelverslag:

(1)

Een voorsmaakje van ‘Naharin’s Virus’ op de regionale televisie maakte mijn appetijt naar de voorstelling des te groter. Dus…

Wanneer ik dan de concertzaal binnenkom, word ik meteen geconfronteerd met een ‘luchtpop’ die heupwiegend meedoet op de tonen van de muziek. In dat enthousiasme verwacht ik ritme, muziek en massaal veel dans. Of… verwacht ik beter gewoon ‘niets’? Durf ik me als mens laten leiden door het onbekende? Of… sta ik klaar met mijn vooroordelen? Ik voel het spektakel in de zaal hangen … of is het mijn verbeelding die me parten speelt? Ik zit met zoveel vragen. En krijg ik vanavond alle antwoorden? Of… denk ik gewoon beter ‘niets’?

ZWART…
… alle lichten uit. Ik zit op het puntje van mijn stoel met een niet te bedwingen verlangen naar antwoorden. Ik ervaar het begin als traag. Maar na enkele minuten staan 18 dansers op de scène waardoor dat trage gevoel plaats maakt voor lichamen die in elkaar samensmelten. Elke beweging, elke adem is in balans. Een totale harmonie van 18 dansers die loopt in een volledige overgave. Ik krijg het gevoel dat ik alleen in de zaal zit en dat dit ganse gebeuren voor mij wordt opgevoerd. De antwoorden die ik zoek, worden duidelijk… Niet alleen door hun bewegingen maar ook door de ‘droedels’ op het grote decorbord. Wij, de toeschouwers, worden gebruikt en constant op onze plaats gewezen en dat is dan ook ‘net’ hun bedoeling.

Ik krijg mijn ritme, muziek en 70 minuten dans maar dan wel op een pure, zuivere manier. Na afloop blijf ik tot de laatste zitten, ik kan geen afscheid nemen. Ik wil nog even dit ‘nu moment’ in me opnemen om dan straks weer in mijn leven vol verantwoordelijkheid te kruipen.

Tamara Wets
03/05/05

(2)

Een mengeling van wit en zwart, van mime en klassiek ballet. Een perfecte synchronisatie in betoverende choreografie waar het lichaam staat centraal tot aan grens van slangenmensen. De lichaamstaal is uniek, heeft geen woorden nodig door die uitstralende zelfexpressie.

Het gevoel van pijn en kwaadheid wordt perfect weergegeven.  Een groot krijtbord op de achtergrond wordt gevuld met droedels. Van cirkels tot strakke lijnen en van cijfers tot letters, ongrijpbare symbolen. Ieder individu kan zichzelf uiten in een kleur van Slavische  klanken. Elke vezel in mij trilt en ademt mee. Zelfs de nadrukkelijke verteller op de achtergrond vervaagt. 

Het lijfelijke, sensuele spel van het lichaam heeft me in een dansvoorspelling nog nooit zo bekoord.

Annick Marchal
03.05.2005