Brugge - Van 2 tot 24 april 2005 bracht het Cultuurcentrum Brugge "De Stilte van de Sluier". Wat men noemt: een "Arabisch festival" met nadruk op voorstellingen, workshops en lezingen en uiteraard de nodige tentoonstellingen. Zolang het ‘virtueel mogelijk is ‘ kan je via het VISJE alle details opvragen. Er is ook een digitaal archief

Het Cultuurcentrum Brugge geeft een steeds ruimer beeld aan Brugge, dat zolang met een doods imago heeft moeten leven. Brugge Culturele Hoofdstad heeft daar iets kunnen aan doen, maar het keurslijf van traditie blijft hangen. Misschien omdat de Bruggeling zo is. En dat is nu precies het werkveld van het VISJE dat nieuw leven moet brengen in de Reien waar de geschiedenis en de toekomst samen moeten komen. Noem het:"Bruggen bouwen, een poort op de wereld zijn en de drempels verlagen?" Er worden daarbij ronkende principes gehanteerd. Ik geef ze graag samengevat mee:

Een passage zijn naar andere culturen en disciplines; multi- en interdisciplinaire projecten opstarten in de unieke taal van de cultuur. Dans, muziek, klank en woord van kunstenaar naar publiek over lage drempels (…) en met een maatschappelijke meerwaarde.

Lukt dat? Natuurlijk. Dit Arabisch festival is daar het perfecte voorbeeld van. Hoogtepunt was uiteraard het optreden van Souad Massi.

DEB – SOUAD MASSI

Vrijdag 15 april 2005 – Stadsschouwburg Brugge, met: Saoud Massi (gitaar en zang), Jeff Kellner (gitaar), Zaff (bas), David Fall (drums) en Rabah Khalfa (percussie).

Brugge - ‘Een avond die zachtjes het hart binnen kwam, en warmpjes door je lichaam bleef stromen en je ziel aantikte als je dit maar eventjes toeliet.’ Dit berichtje stond één minuut na de laatste akkoorden van het concert op mijn draagbare telefoon. Was getekend. Tamara en Annick. Dit is hun verslag.

Een afspraak met wereldmuziek is altijd een verrassing. Niet alleen voor mij maar ook voor de sierlijke stadsschouwburg die zich traag en rustig vult, alsof iedereen met die vreemde vraag zit.

Ik moet al snel mijn mening herzien. Trosjes liefhebbers gaan echt ‘uit het dak’. Ze dansen en zwieren hun lichaam op alle tonen van de muziek. Zie het zo: het enige dat hen daar en dan stoort is de klapstoel en het plaatsgebrek om zich ten volle over te geven aan de ritmes van SOUAD MASSI. Let wel: sommigen begonnen mee te roepen en te zingen. Weten zij op dat moment waarmee ze bezig zijn? Is dat die muziekmicrobe die door hun lichaam een weg naar buiten zoekt…?

Niemand blijft ‘ongeraakt’. Een ganse zaal beleeft per mens één voor één dit optreden. Mijn verwondering was dat een Algerijnse singer-songwriter als Souad Massi haar muziek brengt in een taal die je eigenlijk niet verstaat, en toch kan je de klank in beelden brengen en aanvoelen wat ze bedoelt. Dan wordt ‘Souad Massi’ niet alleen een naam maar ook…

‘Een intense beleving van pure eenvoud,
waardoor de lucht zwanger werd van opzwepende,
hartverwarmende muziek die mijn ziel vervult…
Haar stem ontroert mijn hart; elke snaar wordt geraakt.’

Maar ze is ook een deel van een muzikaal geheel. Ik onthoud de backingvocaal die met zijn diepe toon een perfecte aanvulling was voor haar fijne stem. Ook de basgitarist heeft er wel zin in, want zijn ‘danspasjes’ zijn aanstekelijk, opgezweept door de drummer. De ‘kers op de taart’ is toch wel ‘de’ gitaarvirtuoos. Zijn vingers waren vlugger dan met het oog waarneembaar. Elke toon, elke beat vloeit eruit met zoveel ‘brio’ dat hij het bindweefsel van de ganse avond is.

Een avond die blijft nazinderen. Ik kan niet direct slapen, en wanneer ik dan toch droom, herleeft elk gevoel en elke noot tot de morgen die er weeral te vroeg staat…

Tamara en Annick
15.04.2005

Redactie: André Baert
24.04.2005