COMcerts!?

Gent – vrijdag 22.04.2005 werd de tweede editie van COMcerts van Dirk Brossé  uitgevoerd in het legendarische Kuipke van Gent. Wie in wiens schaduw staat? Smak of Kuipke? De klank was hoe dan ook de prima donna.

Ik lees de krant altijd ’s morgens tussen 5.30 en 6 uur. Ik heb dus een schat van een postbode die ik helaas nooit zie. Het geluid van de kleine riem papier op de vloer van de gang is het signaal dat de dag eindelijk kan beginnen. Koffiekannetje opzetten en voorpagina lezen. Of pagina 20 (van de Morgen van 25.04.2005). Onder de titel ‘Wereldmuziek huwt klassiek’ schrijft Wietske Vos dat de COMcerts geslaagd zijn, ‘hoewel enkele elementen die nu eenmaal eigen zijn aan een massaspektakel een beetje een domper op de artistieke kwaliteit zetten.’ Ik lees verder: ‘Het enige dieptepunt (…) waren de drie dames van Laïs, wier stemmen de confrontatie met een filharmonisch orkest niet echt aankonden.’ Voor de rest alleen maar goed of bijna goed (slechts twee Morgensterren). Ik zet daar wel een paar niet goedjes naast. Als ik mag.

De Kuip:
het geluid van toen en nu.

"Dan zal de patine van de tijd er nog zijn", denk ik wanneer ik aan het Kuipke denk. Aanschuiven, bier, tabak, bel, dringende bel, fiets, zes dagen. Klak en een beetje kostuum. Een andere kleur dan nu. En dan wil ik opeens weten "wat toen ver was"? De grote stad, de trot van de Fransman, Amerika, Australië. Zo’n zaal en toch ruik ik diverse parfums en andere excuses. De fanfare en het accordeon zijn nu de Filharmonie en stenen. Vulkanische stenen die – vermoed ik – nazinderen als exotische vibrafonen. Daar moet ik een naam geven aan deze tweede editie van COMcerts. Hoe doe je dat?

Zeer aangenaam, luchtig, niet vreemd. Over-versterkt denk ik, want ik kan weinig individuele klanken herkennen. Of ligt het aan de akoestiek? De Morgen heeft mij soelaas: " Zo was de onvermijdelijke versterking af en toe een spelbreker. Hoewel de klank van het orkest in zijn geheel goed uitgebalanceerd was, stoorde de versterking soms bij solo’s van de blazers, bij de zang (…) en bij het pianospel (…)." Show, show, de vlag dekt eigenlijk vooral het toeval en niet de lading van de ‘kleur’.

De Millennium Ouverture (van Dirk Brossé voor Microsoft) is inspirerend, dromerig, filmisch, verhalend, visueel, hoopgevend en zeer Amerikaans. De klassiekers zijn populair, de sopraan Claron Mc Faddon is klasse en zuiver. Hoogtepunt is Jan Marmenout die op de Fujara  een magie blaast over de Beyond Perception compositie van Dirk Brossé. Zwijg me van Laïs al ben ik altijd al gefascineerd geweest door hun stem die plots een Keltisch instrument lijkt te worden. Hoe dan ook: deel één is mager met uitzondering van Marmenout.

Deel twee start groots met stukken van John Williams. Met alle respect voor de concertmeester, maar in Schindler’s List hoor ik helemaal geen pijn, zelfs geen teken van gevoel. Wel hoedje af voor Steven Prengels die een twee minuten durende stomme (teken)film uit 1906 prachtig verklankt. Melike Tarhan en Osama Abdulrasol zijn heel dynamisch bezig. En dan zomaar, heel klein en kort, een mijlpaal: Alfredo Marcucci (http://www.tangosite.com/) speelt één tango van Piazzola, en meteen begrijp je weer wat de gevoeligheid van die lichaamstaal is. Een lange zucht gevoeligheid die ik wil onthouden, omdat die klank beweging opwekt.

Tenslotte de charismatic van Piet Goddaer die met zijn heel typisch keel-neus klank zowat het midden houdt tussen blues en Chris Rea. Eenvoudig, serieel, perfecte stembeheersing, zuiver. Een kenner. Neem dat van mij aan. Er zit véél meer achter dan wat we nu horen.

Kijk: het concept is grandioos: een uitstekend Filharmonisch orkest speelt stuk voor stuk smaakvolle klassiekers tussen Mozart en John Williams. De kleur moet komen van de toegevoegde waarde solisten en de multidisciplinaire inlassingen. Maar het is zo veilig. Zo ontzettend voorspelbaar: de videoprojecties zijn ofwel directe captaties van het orkest of een solist. Ofwel wat weinig zichtbare ingrepen die dan nog reeds-gezien zijn. Veilig.

Kom: het is goed geweest. Niet teveel kritiek. Misschien is het niet eens goed van mij om de inspirator en creator Dirk Brossé te moeten wijzen dat het eigenlijk een wat bijgekleurd miniatuurtje lijkt van één of andere "Vlaamsche Prom", waar ik het ook al niet zo voor heb. Een man met zijn ambities moet een artistieke directeur bijgeleverd krijgen. Niet een archivaris van: wat heb ik gezien, wat zal ik onthouden en wat kan ik hier projecteren voor deze ‘lage drempels’.

De drijfveer?

MUZIEK TEN VOORDELE VAN VZW TOPAZKE

Een deel van de inkomsten van the COMcerts zal elk jaar geschonken worden aan één of meerdere Belgische of internationale humanitaire initiatieven die zich inzetten voor kinderen, kansarmen, culturele diversiteit, daklozen, ouderen. Dit jaar wordt de VZW TOPAZKE gesteund. Ze ontfermt zich over ongeneeslijk zieke kinderen en doorbreekt het taboe rond palliatieve zorgen voor kinderen. 1€ per verkocht ticket staat The COMcerts af voor dit doel.