De donderdagmorgen begon roemloos met de digitale post van de Cultuurraad Oostende:

Mevrouw, Mijnheer, 
Dit bericht om u te laten weten dat de Prijs Cultuurraad Oostende 2004 niet werd toegekend.
Na drie stembeurten behaalde geen enkele kandidaat de meerderheid der stemmen.
Het reglement schrijft voor dat er in dat geval geen prijswinnaar is.
MVG
Rita Verheyen

Dit is voor mij en de tientallen gezeten vertegenwoordigers van de cultuurraad geen verrassing. We waren namelijk schuldig aan het verloop van de verkiezing. Geen geklaag, wel navragen. Bij mezelf of bij een ander. Kortom: enkele bedenkingen over deze verkiezing. Ik verwijs naar een vorig artikel waar de reglementering en de voorstellen verwerkt werden. Van het secretariaat van de Cultuurraad kreeg ik toestemming de stemming te publiceren. Ik beperk me tot de drie koplopers

Het reglement zegt o.a.:

Art.1. De Cultuurraad Oostende (C.R.O.) behoudt zich het recht voor de prijs eventueel niet toe te kennen, bij ontstentenis van volwaardige kandidaturen.
Art.3. Als geen enkele kandidaat de meerderheid van de stemmen behaalt, na drie stemronden, is er geen prijswinnaar, behalve als de twee overblijvende kandidaten in de derde stemronde elk de helft van de stemmen behalen, in dit geval zullen er twee prijzen worden toegekend.
Art.7. Alle niet in onderhavig reglement voorziene aangelegenheden, zullen worden beslecht door de Algemene Vergadering van de Cultuurraad Oostende.

Geen prijs toekennen, doet vermoeden dat er geen volwaardige kandidaturen zijn. Daarom moet de algemene vergadering op het moment van de verkiezing ingrijpen en de waarde van deze wedstrijd inzien. Aangezien het reglement uitdrukkelijk zegt dat ‘gedurende de maand december de algemene vergadering van de C.R.O. samen komt om over de prijs te beslissen’, dan kan volgens mij diezelfde algemene vergadering op dat moment art.7. toepassen en meteen een oplossing uitdokteren, in plaats van een chirurgisch cleane behandeling door de wisselende voorzitter. Dit is geen fait d’hivers die past in de actieve notulen, maar een streep door het draagvlak van de prijs.

Er waren eventueel andere mogelijkheden. Het is alom gekend dat conservator Norbert Hostyn een dergelijke prijs zou weigeren omdat hij gewoon zijn job doet. Daartegenover staat dat een grensverleggende activiteit van deze integere kunstliefhebber, waarin visie het ‘ambtelijke’ overstijgt, hem wel als motivatie zou moeten kunnen liggen. In die zin wil ik ook de kandidatuur van de "cultuurbeleidcoördinator, de cultuurdienst, personen en verenigingen" benaderen, ware het niet dat daar heel ruim ook ‘personen en verenigingen’ aan gekoppeld werd. Ik ben ervan overtuigd dat de ploeg rond Martine Meire vereerd is door de nominatie, maar ook zij (of toch de helft ervan) hadden kunnen afhaken wegens ‘het is ons werk.’ Hoe verdiend zij die pijs ook op hun werktafel mogen zetten. Nu blijkt ook dat men graag voor een persoon kiest. De drie individuele afvallers waren samen goed voor 16 stemmen. 14 daarvan gingen naar een andere individuele kandidaat.

Tenslotte kan ik me niet uitspreken over de waarde van de grootste verliezer die het stoïcijns ‘volgens de regels van het spel’ noemde. Hij had dus het voordeel van plaatselijke gekendheid en zijn aanwezigheid in de algemene vergadering. Men apprecieert zijn werk voor De Plate en wilde dat verzilveren. En op één stem na is dat niet gelukt. Eén stem die in zo’n democratische groep besproken had kunnen worden. Volgende keer misschien beter uitwerken. Een afzonderlijk kiesmoment met uitleg na een voorronde over de resterende drie kandidaten en per stembeurt een verdere bespreking. Het duurt wel wat langer, maar de laureaten verdienen dat.

Mag ik voorstellen: in plaats van een prijsreceptie voor de laureaat, een verdienstenreceptie voor al die honderden vrijwilligers die samen de levende cultuurraad van Oostende maken.

André Baert
23.12.2004