|
|
De officiële opening van het
|
|
|
|
17.38 "’t Is af. Wat open moet is open." En voor de rest mag de verzamelde pers in de lounge eten en drinken. Ik blijf toch op mijn honger zitten. En wacht in de beslotenheid van een eet en zwijg sfeer. Hostesses vragen telkens waar ik heen wil en of ik dan maar terug naar de lounge wil gaan. Alles is perfect onder controle. Dit moet de glorie van het nieuwe Kursaal worden. Een flitsend feest kondigt zich aan. Moet dat? Natuurlijk, want het is een eigentijds feest met de middelen van nu die sneller voorbij mogen gaan. Schone vrouwen blijven, charmante heren ook. Maar het zijn er minder geworden, waarschijnlijk minder dan toen. En ruiken ze beter? Gaat er iets boven de geur van Bécaud achter de coulissen? 18.30 De academische zitting is staand. Schepen Bart Branders dankt iedereen. Ik onthoud zijn accentverschuiving wanneer hij lokale geschiedenis maakt met: "Dank ook aan mijn vrouw Janniek en de kinderen Thomas en Simon." Als je ze een beetje kent, weet je dat hij het meent. Minister Geert Bourgeois heeft een staande "lecture" over toerisme want 44% van de overnachting gebeuren aan de kust. En dat hier alle drempels weggehaald zijn. Het moet snel gaan. Even de protocollaire volgorde omwoelen want VRT wil nog een onthullingscène voor het laat avondnieuws. Nu, aub. Dan burgemeester Van de Casteele die emotioneel uit de hoek komt met "Men kan voor zijn, men kan tegen zijn: dit is Oostende" waarmee zijn inschatting van de oorspronkelijk inwoners nà het beleg en nà de inval de Pannenaars vastligt. "We moet de Oostendenaars dankbaar zijn voor zijn geduld." Waarbij hij zegt open te staan voor de kritische houding van ‘zijn volk’. Minister Johan Vandelanotte zegt dat de symbolische waarde van deze dag groot is. "Om twee redenen: ten eerste … en ten tweede." Omwille van de dynamiek die terug te vinden is in de korte pijn: in plaats van een trage subsidiëring voor 70% koos het Autonoom Bedrijf voor de snelle 50%. Fierheid is de tweede troef, omdat de stad met deze opening opnieuw haar kroontje van Koningin der badsteden mag opzetten. Achter mijn rug mompelt een pennenruiter met reputatie: "De koningin der bakstenen zeker." Het volle gewicht van de academische zitting mag nu in de tot aperitiefzaal omgetoverde perslounge gaan nippen en snoepen. Pittig detail: de tientallen vroege gasten glippen mee en verpulveren de hapjes tot moes en smos. Een bewakingsagent met brede borst krijgt zwaar, luid, voor de trappengang duidelijk maar beschaafd op zijn kop. Andere bazen, zelfde echelons. 19.00 De academische bedanking is voorbij, de eregasten overrompelen de perslounge die heel eventjes receptiezaal wordt. En dan stel ik me de vraag: wat is schoon? De verpakking, de etalering, de opmaak, de glunder die niet per se eerlijk moet zijn, de glitter? Bij het begin van de avond heb je nog de sensatie van parfum boven tabak. De hotelschoolmeute is tot statische ernst gekomen op de royale trappen boven de trommelhumor en een slungelige portier. Genodigden en familie van medewerkers kussen en keuren. Er is nog maar één paalleuner bij de vestiaire. En oude glorie in nieuwe pakken, schone kleuren of te lang geleden en teveel gedragen. M’as tu vu? Tussen saxje en discreet gemurmel met klinkers achter de zee. Niet iedere lach is een lach. Er worden veel zenuwen verborgen achter flinterdunne lippen van rechtuit 180°. Een dweilorkestje daalt af. Begeleid en geleid door een contractueel. Er komt nogal wat vlees achter hem aan. Van nà de oorlog. Een verstijfd vrouwtje met wallen onder haar ogen wil haar compagnon intomen bij het kussen, links en rechts. Ze is bang voor de lange rij studenten op de trap. Blond is uit de mode. Het moet nu donker. Exotisch, wild, expeditioneel. Ze bruisen nonchalant langs de verzamelde pers. Het is met de massa dat het democratische uitzicht komt. De verdunning wordt duidelijk uit de eenvoudiger dassen en de naamloze jassen. Legendes uit een mannentijd met nog herkenbaar uitzicht. "Neen, de dames zijn nog even weg." Ik begin te hopen op een kaartje Rat Mort. Wanneer de Jazzlijn en de trommels aan hun derde herhaling beginnen, is de hoop op beter weg. Nog wat plukjes schoon en aardig, grijs met stokje en mooi Nederlands. Ook de kleuren van stadskledij dwarrelen tussen de obligate smokings op zoek naar backstage van waaruit ze straks moeten showen. De studenten staan op een podiumplaats en genieten van iedere dij. Plots heb ik de sensatie van warme chocolade. Waarom? En waar vandaan? Zit alles nog goed of zien ze de waarheid? Ben ik wie ik denk dat ik ben? En vindt hij dat ook? Van Herzeele blauwt en imponeert de burgemeester met een pertinente aanklamping voor de min of meer media. Dan huppelt hij naar Sonia V langs Jean M die er graag had bijgestaan. Danny D registreert. 20.00 Ze gaan wat sneller de trap op. Er wordt op uurwerkjes gekeken. Het wordt stiller in de trappenzaal. De erehall houdt zijn adem in. Tijd om naar huis te gaan. Met opzet niet gekeken naar de openingsshow. Ik wil straks verbaasd worden wanneer de grotere cultuur komt.
|
