|
Delphine in |
||
|
|
VenetiëIk herinner me dat ik aangenaam verrast was door de ‘Bierpisser’ van Delphine Boël in Venetië. Echte titel: "God’s Gift to the Universe" dat per scheet fluo-fantasmen in de ruimte brengt. Ik heb haar toen een complimentje gegeven voor de sfeer waarin het werk gepresenteerd werd. Een beetje humor in een doorgaans ernstig gemeende omgeving. De fecalische boodschap van Delvoye met de nog steeds niet op de beurs geplaatste cloacaproductie hangt daar en dan in de zelfde kamer van het Palazzo Zanobio en noem ik dan de ernst: wetenschap en budget in een stoofpotje kunst met een saus van waarden. ‘Engagement’ denk je te hebben verstaan? Ja, maar ik wil géén pertinente parallel trekken tussen Delvoye en Boël. De eerste ondergraaft het globale kunstproductiegeheim door de lijn van denken naar creatie te veranderen tot nadenken en laten maken. De tweede zit met een biologische achtergrond waar iets mee te doen valt. Je kunt de ‘genetica’ dragen en uitstralen. Je kunt de genen ook kruiden en verkopen als warme broodjes bij de dorpsbakker: met seks, avontuurtjes, vagina’s en penissen bij de ontbijtkoeken. Ik vrees dat de opportuniteit van het laatste en de plastische kunde van Boël te hoog, véél te hoog over het paard getild worden. Waarmee ik bedoel dat zij een kunstenares is en geen "onechte", "bastaard", zoals zovele heel graag als aantrekkingspool in hun aankondiging zetten, Koksijde inclusief. Zij is geen bezienswaardigheid, haar kunstwerken vragen aandacht. Eisen vooral aandacht. KoksijdeOp dit punt gekomen voel ik dat ik haar onrecht aandoe. Ik ken alleen de illustraties, de Venetiaanse toestand en de krantenverhalen. "Dat geeft me voldoende vooroordelen om met een klef gevoel af te stappen bij de reusachtige vernissage in majeur in de Abdijhoeve Ten Bogaerde. Teveel van het schone volk en weinig kijkers en kenners." Of: "Ze komen voor haar en de gelijkenis." Iedereen herinnert zich de avond, niet de werken. Het is een gezellige, speelse, kleurrijke, decoratieve, anekdotische verzameling. De ruimte doet geen goed aan de samenstelling van de expositie. Is het de opstelling of de omgeving? Het lukt niet zo goed. Te druk, te hoge resonantie. En heel zeker en verwacht overroepen want eigenlijk gaat het over zeer mooie papier-maché verhaaltjes die in de speelkamer passen, zoals de Zuid-Amerikaanse papierfiguurtjes uit deze of gene opzetzaak of derde wereld winkel. In alle geval dus mooi, aantrekkelijk, genietbaar, tof, maar hou het daarbij. Dit is geen Niki de Saint Phale, wil zelfs niet tot die sfeer behoren, maar heeft wel de cynische humor van de pop-art. Uit wat publicaties onthoud ik volgende passages. Onthoud vooral – mocht u het nog niet weten – dat zij de dochter is van Koning Albert II en mevr barones Sybille de Selys-Longchamps (en niet van koningin Paola). Dat heet een ‘liefdeskind’ te zijn want "ik ben het resultaat van een liefdesrelatie, hoe lang of hoe kort die relatie ook heeft geduurd" (van 1966 tot 1984) - (Nieuwsblad 08.07.2004). Mooi verpakte gegevens lees je in http://home.tiscali.be/be074683/delphine_la_mazarine_du_royaume_.htm Stefanie De Jonge spreekt tweemaal met Delphine Boël, kortweg Delphine. De nadruk ligt bij de motivatie. Humo 5 augustus 2003: "Ik heb ook sterk de behoefte te worden gezien." "Ik ben wie ik ben en daar ben ik trots op." "In het begin probeerde ik Ensor-achtige dingen te tekenen, van die maskers en gezichten." "Vroeger was het veel geestiger." En "Je wordt in België (nu) eenmaal extrastreng beoordeeld." Humo 20 juli 2004: een losbarsting waar ze een jaar voordien helemaal niet op voorzien was."Ik ben hier." "Ik besta." Dit is "een wanhopige, ultieme poging om met mijn vader te praten." Waarna ze heel eventjes linkt naar nachtmerries en psychologie. In Het Nieuwsblad van 08.07.2004, naar aanleiding van o.a. de aankoop van The Royal Four Legged Monster (metaal ligbank à € 10.000 door Koksijde), noteert Jan Muylaert dat deze tentoonstelling "kleurrijke en gedurfde kunst" toont. In datzelfde artikel laat Delphine vastleggen dat de werken vol boodschappen, "vol knipoogjes" zitten maar "Je moet het antwoord zelf invullen." Delphine Actueel Waarom geef ik die passages mee? Precies om met zo weinig mogelijk vooroordelen naar haar werk op zoek te gaan. Van zodra je weet wat haar zoektocht is (of ondertussen was?), hoe zij haar eigen kind en relatie inkadert in het verdrongen gemis, kan je menselijker naar haar extases kijken. En
nu? "De Belgische kunstenares Delphine Boël is vandaag op Wereldaidsdag in Brussel aanwezig. In de Galeries de la Reine stelt ze haar sculpturen tentoon. "On s'est déjà rencontré quelque part" is de titel van de tentoonstelling waarop nog andere kunstenaars aan meewerken die via hun kunst het project van de organisatoren steunen om het publiek beter te kunnen informeren over aids en andere soa's." Het
Nieuwsblad bloklettert: André
Baert |
